ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΘΑ ΠΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ…

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες ενός ανεπανάληπτου για πολλά χρόνια λαϊκού κινήματος. Το λαϊκό αυτό ξέσπασμα οργής και αγανάκτησης έχει σαν μπροστάρηδες τα πιο περιθωριοποιημένα πολιτικά και κοινωνικά στρώματα (μαθητές ‘δίχως αύριο’ ,μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς που τους σκοτώνουν στην κυριολεξία όταν περιμένουν για την πράσινη κάρτα τους, συνολικά η εργαζομένη νεολαία και φοιτητές…). Στη σχολή μας λοιπόν η όποια αποτελεί μια σχολή η οποία αποτελούσε ανέκαθεν πολιτική πρωτοπορία και συμμετείχε πλήρως στο φοιτητικό κίνημα, διεξήχθη σήμερα 16/12 η γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου. Και ενώ μέχρι αυτήν τη συνέλευση, υλοποιώντας μια λογική ενιαιομετωπικής δράσης συμμετείχαμε σε κοινά πλαίσια με την ΑΡ.ΕΝ., σε αυτή τη συνέλευση η ΑΡ.ΕΝ. επέλεξε να διαχωριστεί πολιτικά… Το ζήτημα μπήκε ως εξής: στο τελευταίο μισάωρο της γενικής συνέλευσης και χωρίς να έχει αναφερθεί ή ζυμωθεί μέσα σε ολόκληρη τη διαδικασία η ΑΡ.ΕΝ επέλεξε να σπάσει το κοινό πλαίσιο διαχωρίζοντας τη θέση της πολιτικά στη βάση της διαφωνίας σχετικά με τον τόπο της διεξαγωγής του συντονιστικού και την επιλογή κέντρου αγώνα.

Αυτή η στάση της ΑΡ.ΕΝ. μέσα στη σχολή, μπορεί πολύ εύκολα να αναλυθεί στην ίδια τη στάση του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. σε όλο το κίνημα και την προσπάθεια καπήλευσης του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε συνάντηση του προέδρου του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ με τους συνδικαλιστές της αστυνομίας (ΠΟΑΣΥ) ο ίδιος ζήτησε συγγνώμη από τους μπάτσους για κάποια συνθήματα που έχουν υιοθετηθεί από το ίδιο το κίνημα. Δεν είναι τυχαίο που στην όξυνση του φοιτητικού κινήματος το 2006-2007 προσπάθησε να λανσάρει τον αντι-νόμο πλαίσιο (πολιτική πρόταση του Συνασπισμού για την τριτοβάθμια εκπαίδευση) σαν κεντρικό πολιτικό αίτημα ολόκληρου του φοιτητικού κινήματος. Δεν είναι τυχαίο επίσης που στην παρούσα φάση του κινήματος, το οποίο έχει οξυμένα αντικατασταλτικά χαρακτηριστικά και επιλέγει συγκρουσιακές πρακτικές ο Συνασπισμός να καταδικάζει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται και ζητά άμεσα εκλογές, με στόχο την εκλογική του ενδυνάμωση. Επιπλέον το γεγονός ότι συναινεί μαζί με τη Γ.Σ.Ε.Ε. να μη γίνει πανεργατική πορεία 10/12 αποδεικνύει έμπρακτα ότι έχει ενσωματώσει πλήρως την κρατική καταστολή.

Όσον αφορά το ζήτημα σχετικά με το κέντρο αγώνα και τη διαφωνία αν αυτό θα είναι στη Νομική ή στο Κάτω Πολυτεχνείο πιστεύουμε ότι ο χώρος του Κάτω Πολυτεχνείου αποτέλεσε και θα πρέπει να αποτελεί με καθαρά πολιτικούς όρους χώρο πολιτικών διεργασιών και πολιτικών διαδικασιών. Ο χώρος του κάτω πολυτεχνείου σε κάθε νεολαιίστικη έκρηξη αποτελεί τον χώρο συσπείρωσης και τα σχολεία που ανεξάρτητα προστρέχουν εκεί το αναδεικνύουν αυτό, αλλά το θέμα είναι ότι ανεξάρτητα από το τι θεωρεί ο καθένας ότι πρέπει να είναι το κέντρο αγώνα, οι ίδιοι οι φοιτητές πρέπει να περιφρουρήσουν το άσυλο και ο μόνος που μπορεί να το κάνει αυτό είναι με το οι ίδιοι φοιτητές να πάνε και να το περιφρουρήσουν με μαζική παρουσία τους και πολιτικές διαδικασίες, ζωντανεύοντας το χώρο του πολυτεχνείου. Σε τελική ανάλυση το κέντρο αγώνα θα το καθορίσει το ίδιο το κίνημα και όχι ένας πολιτικός διαχωρισμός στα πλαίσια μιας γενικής συνέλευσης ο οποίος ξεπερνώντας το ερώτημα αν ο σύλλογος θα κινητοποιηθεί ή όχι γίνεται καθαρά για μικροπολιτικούς σκοπούς.

Από όλα τα παραπάνω είναι προφανής η πολιτική επιλογή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο αλλά και μέσα στους κοινωνικούς χώρους να αντλήσει οργανωτική δυναμική στη βάση μιας πολιτικής διαφωνίας το αποτέλεσμα της οποίας εν τέλει θα κριθεί στους δρόμους. Είναι ολοφάνερο ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν προσβλέπει στην συγκρότηση ενός μαζικού παλλαϊκού κινήματος με νικηφόρα προοπτική αλλά σε μικροκομματικά οφέλη με στόχο την εξαργύρωση τους σε εκλογικό επίπεδο.

Από την μεριά μας θεωρούμε ότι ο μόνος δρόμος για να μπορέσει αυτό το κίνημα να αποβεί νικηφόρο και να αποτελέσει απειλή για το κυβερνητικό κέντρο είναι μέσω της συμμετοχής σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες (συνελεύσεις, συντονιστικά κτλ) οι οποίες θα εμπλέξουν τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα στις διαδικασίες του κινήματος και στις συγκρουσιακές πρακτικές του, αποκομμένο από κομματικές λογικές διαχείρισης κ περιχαράκωσης που ιστορικά έχουν οδηγήσει στην ενσωμάτωση και στην ήττα των κινημάτων.