ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ...ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

Το βράδυ της Παρασκευής 28/11 έγινε εμπρηστική επίθεση στο στέκι του φοιτητικού συλλόγου ηλεκτρολόγων στο ΕΜΠ με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του στεκιού και του υλικού που είχε μέσα. Η επίθεση ήταν σχεδιασμένη με στόχο την ολοκληρωτική καταστροφή του στεκιού καθώς το ανακριτικό της πυροσβεστικής δήλωσε ότι μπήκαν τέσσερις εστίες φωτιάς ώστε η «δουλειά» να μην πάρει πολλή ώρα ώστε να κινδυνεύσει και το υπόλοιπο κτήριο. Το γεγονός επίσης ότι η επίθεση αυτή έγινε την ώρα που διεξαγόταν το πάρτυ των ΕΑΑΚ Πολυτεχνείου στο κυλικείο του συλλόγου Τοπογράφων, άρα και το πολυτεχνείο δεν ήταν άδειο, αναδυκνύει το σχεδιασμένο τις επίθεσης.

Είναι όμως μια επίθεση που έρχεται από τυχαίους μηχανισμούς σε μια τυχαία στιγμή; Δηλαδή είναι ασύνδετο το γεγονός της επίθεσης στο στέκι του φοιτητικού συλλόγου ηλεκτρολόγων με το τι συμβαίνει σε πολιτικό επίπεδο στο εσωτερικό των συλλόγων;
Είναι προφανές πως όχι, πως σε μια προσπάθεια του φοιτητικού κινήματος να ανασυγκροτηθεί να καταφέρει να περάσει σε ένα νέο γύρο αντιπαράθεσης με το κράτος και το υπουργείο ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση από τη μεριά τους κράτος και παρακράτος θέλουν να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα σε όσους κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Έτσι βλέπουμε την κυβέρνηση όταν δεν μπορεί να πείσει κανένα στο εσωτερικό το πανεπιστημίου με την επιχειρηματολογία της υπέρ της αναδιάρθρωσης να απαντά στις κινητοποιήσεις με επιβολή της αναδιάρθρωσης είτε αυτό αφορά την αστυνομοκρατία στις φοιτητικές διαδηλώσεις (π.χ. πορεία Πολυτεχνείου, πορεία 8 Μάρτη-61 συλλήψεις την ημέρα ψήφισης του νόμου), είτε σημαίνει την επιστράτευση της κυβερνητικής κομματικής νεολαίας(ΟΝΝΕΔ) για την τρομοκράτηση αγωνιστών και τη διάλυση συνελεύσεων πολύ συχνά το τελευταίο διάστημα.

Αυτή όμως η προσπάθεια από τη μεριά του κράτους δεν σταματάει μόνο εκεί. Σε μια σειρά αντιπαραθέσεων με το φοιτητικό κίνημα, και ευρύτερα με το λαϊκό κίνημα, επιστρατεύει μηχανισμούς οι οποίοι να μπορούν να υλοποιήσουν την πολιτική του στρατηγική με τρόπους και όρους που εκείνο δεν μπορεί (έξω από το θεσμικό και νομικό πλαίσιο δηλαδή). Έτσι έχουμε γίνει μάρτυρες μιας σειράς επιθέσεων με στόχο να επιβάλλουν την τοποθέτηση του κράτους πάνω στα κινήματα και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και τους πρωτοπόρους αγωνιστές. Έτσι είχαμε την παρακρατική επίθεση από μπράβους και ΟΝΝΕΔ στο ΠΑΠΕΙ όταν οι φοιτητικοί σύλλογοι προσπαθούσαν να σπάσουν τον νέο νόμο πλαίσιο στην πράξη, την επίθεση από ΟΝΝΕΔίτες στην κατάληψη της νομικής όταν το φοιτητικό κίνημα είχε αρχίσει να συγκροτείται κτλ. Και μάλλιστα επειδή αυτό δεν είναι μια νέα πρακτική αλλά είναι ένας διαχρονικός τρόπος τρομοκράτησης και καταστολής του φοιτητικού κινήματος και των κοινωνικών αγών ευρύτερα μπορούμε όλοι να φέρουμε στην μνήμη μας το 2003 και την επίθεση της ΟΝΝΕΔ σε συναδέλισα από τους μεταλειολόγους, την δολοφονική επίθεση στον Κουσουρή, τον θάνατο του Ν.Τεμπονέρα...

Έτσι λοιπόν μόνο αποκόβοντας το περιστατικό του εμπρησμού από πολιτικό και χρονικό περιβάλλον στο οποίο γίνεται, μόνο τότε μπορεί αυτό να φαντάζει τυχαίο. Για εμάς είναι μια ξεκάθαρη στοχοποίηση των κοματιών που πρωτοπορούν στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και προσπάθεια τρομοκράτησης εκείνων που προσπαθούν για την ανασυγκρότηση των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Είναι μια προσπάθεια να εξαφανίσουν τους μαζικούς συλλογικούς μας αγώνες, τις λογικές αμφισβήτησης και έμπρακτης αντιπαράθεσης με την εκαπιδευτική αναδιάρθρωση και να σπείρουν την ητοπάθεια.

Από την πλευρά μας αρνούμαστε να ενσωματώσουμε την καταστολή και να υποταχθούμε στα μηνύματα τρομοκρατίας που στέλνουν. Στην ιστορία του φοιτητικού κινήματος απέναντι στην παρακρατική βία οι φοιτητές υπερασπίζανε με κάθε μέσο τη δυνατότητά τους να τοποθετούνται στην πραγματικότητα με όρους που δεν χωράει στα στενά όριά τους. Την έκβαση της αναμέτρησης ανάμεσα στους (παρα)κρατικούς μηχανισμούς καταστολής και στο φοιτητικό κίνημα, πάντα την κρίνει το τελευταίο δίνοντας το δικό του μήνυμα: δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν. Θα τοποθετούμε στο περιθώριο οποιαδήποτε φωνή τροφοδοτεί τους μηχανισμούς αυτούς και θα συγκρουόμαστε με αυτούς με κάθε τρόπο στα αμφιθέατρα, στις σχολές, στους δρόμους...

...Θα συνεχίσουμε για άλλη μια φορά στο δρόμο του αγώνα για να μην περάσει η αναγνώριση των ΚΕΣ, για την ανατροπή του νέου νόμου πλαίσιο και του εσωτερικού κανονισμού.


ΑΡιστερός Ανεξάρτητος Χωρος ΤΟπογράφων